Nostalgie, vintage, oud speelgoed


0

Jarenlang heb ik naar een geel huis gezocht. Een ontzettend leuk huis. Geen bijzonder huis, maar eentje met een geel dak en een garage. Mijn huis heeft ook een deurbel en een keuken, slaapkamer en stoelen en bewoners. 

fisher-price-house

Op iedere rommelmarkt keek ik of ik een kindje zag met mijn gele huis. Mijn Fisher Price huis. Mijn huis dat zo fijn overal mee naartoe kan, omdat het twee handvaten op het dak heeft. Mijn huis dat net een koffertje lijkt, want als je het huis dicht doet valt er niets uit. Je kan alles erin stoppen dat je mee wilt nemen. Je kan je er uren mee vermaken. Toen ik groot genoeg was om op mezelf te wonen bleef mijn speelgoed bij mijn ouders. Kinderen die bij mijn ouders kwamen spelen hadden de tijd van hun leven. Ik zag ze met net zoveel plezier met mijn huis spelen als ik dat jaren ervoor gedaan had. Wat zou het heerlijk zijn als mijn kinderen dat ook bij mijn ouders zouden doen. “Netjes bewaren hoor pap en mam.”

Zoektocht naar oud speelgoed 

Ondertussen zocht ik nog steeds iedere rommelmarkt af naar een soortgelijk huis. Marktplaats, kleedjes overal zocht ik. Het leek mij leuk om kinderen bij mij te laten spelen met zo’n huis. Mijn gele huis meenemen naar huis? Welnee dat mocht niet eens van mijn moeder. Nee dat huis blijft hier. Dat huis, daar gaan jouw kinderen ook mee spelen. Je hoopt het he? Je hoopt dat je je kinderen groot ziet worden. Je hoopt dat je je kleinkinderen geboren ziet worden. Wat zou het geweldig zijn als je overgrootouders zou mogen worden. Je hoopt dat je kinderen mag krijgen en dat die bij hun opa en oma gaan spelen. Je bewaart en verzamelt van alles in je leven. Je bewaart het allemaal voor later…voor als….



“Je hoopt dat je je kind groot ziet worden en ziet trouwen en gelukkig ziet worden. Je hoopt stiekem steeds iets meer.”

Ik vond het geweldig toen mijn kleutertje op de grond zat te spelen met mijn gele huis. “Dat is jouw huis he? mama? ” Ja dat is mijn huis, schatje”. Ik zuchtte en had het er met mijn vader over. Je hoopt het allemaal en wat is het toch leuk als het ook echt zo gaat. “Ja zo is het ook bij mij”, mijn vader deelde zijn gevoelens met mij. “Je hoopt dat je je kind groot ziet worden en ziet trouwen en gelukkig ziet worden. Je hoopt stiekem steeds iets meer.” en mijn vader slikte een keer. Helaas was mijn moeder inmiddels overleden en mijn vader en zijn lieve vriendin hadden zoveel leuk speelgoed in huis dat het niet erg was dat ik het gele huis mee aar huis nam. Het was immers mijn wens om het zelf thuis te hebben.

vintage

Dit was niet de bedoeling ! 

Nu heb ik mijn huis thuis staan. Mijn gele huis heb ik meegenomen. Ik laat die kleuter er zo lang van genieten als het kan. Ik wilde het huis al jaren hebben. Van mijn vader mocht het mee. “Joh neem mee” zei hij zo nonchalant mogelijk. Toen ik het meenam samen met de spelletjes die ik vroeger speelde moest ik huilen. “pap ik wilde graag dat mijn kind er hier bij jou en mama mee zou spelen”. Later zei mijn kleuter thuis heel meelevend: “mam hier je poppen die je zo graag wilde hebben dat je ervan moest huilen”. Ik ben er blij mee. Ik heb mijn zin. Mijn kind speelt met het speelgoed dat vroeger voor mij gekocht is. Toch was dit niet de bedoeling. Zo wilde ik niet dat het ging…

0