Misselijk van de achtbaan van emoties


8

Mijn dag begin ik kotsmisselijk. Ik voel mijn armen en benen amper en hang kokhalzend boven het toilet. Al nachten word ik badend in het zweet wakker en gil het regelmatig uit. Ik schreeuw in stilte. Hoewel ik mijn mond toch echt wagenwijd open doe en ik mijn stembanden om heel hard te gillen toch echt gebruik, hoort niemand mij. Na, in mijn beleving, uren maakt mijn man mij wakker. Ik scheen te piepen als een soort bang muisje. Dat schreeuwen is dus niet echt over gekomen. 

“Mam, sommige uit de klas kunnen de nacht voor schoolreisje niet slapen, ze hebben er dan zo’n zin in, dat ze niet kunnen wachten” Het grappige is dat mijn oudste de nacht nadat hij dit vertelde, ook wakker heeft gelegen. Gezonde spanning, voor iets dat leuk is, dat is fijn. Mijn kinderen zijn vandaag beide op schoolreisje. Tegenover waar hier en daar een kind van de gezonde spanning wakker ligt, heb je mij. Een moeder die al weken niet slaapt. Ik slaap wel, maar de nachten brengen mij amper ontspanning. Ik woel, trappel en heb druk op mijn borst. Ik ben misselijk en piep dus, blijkbaar, als een bang muisje. 

De moeders van school weten het al, ze kijken mij medelevend aan. Het uitlachen hebben ze al omgezet in medelijden. Ze weten het. Ze weten dat ik ze probeer los te laten. Mijn kinderen mogen op schoolreisje, ik gun ze de pret. Ik maak ze niet bang, ik geef ze geen overdreven restricties, ik vermoei ze niet met mij, als oplettende moeder, die mee wil deze dag. 

Bij groep 2 hebben de juffen dit jaar besloten dat er geen mega zakken snoep in de tassen mogen. De juffen hebben snoepjes bij zich en delen gedurende de dag hier en daar een snoepje uit. Wat een verademing ten opzichte van de bergen snoep die er in de hogere groepen mee gaan. Een aanhanger is er bijna nodig voor de mega zakken die daar te zien zijn. Over één ding hoef ik mij bij de reis van de jongste niet druk te maken: misselijk van teveel snoep. Daarnaast zijn er nog bergen andere dingen gelukkig, waar ik fijn spanning over op kan bouwen. 

Mijn lichaam is een raar ding, als mijn kinderen zich naar voelen, voel ik mij zo naar voor hen.

De jongste is behoorlijk wagenziek. Vooral als hij in slaap valt in de auto. We zijn dan bij het wakker worden verzekerd van een spuugpartij. Het is niet dat het mij teveel moeite is, om een zak mee te nemen, voor dit ongemak hoor. Het is het slappe lijfje en het witte gezichtje dat mij zoveel pijn doet. Het feit dat hij dit moet meemaken is te erg. Voor hem, maar ook voor mij. Mijn lichaam is een raar ding: als mijn kinderen zich naar voelen, voel ik mij zo naar voor hen. Ook als ze zich niet naar voelen, dan voel ik mij naar bij het idee dat het eraan kan komen. Je roept het op! Ik hoor het je denken! Iedere “normale” vader of moeder ziet mijn verhaal als abnormaal. Gelukkig maar, want dit gun ik niemand. 

achtbaan2

Het gaat ieder jaar beter. Ik breng het niet over op mijn kinderen. Mijn angst mag mijn kinderen onder geen beding weerhouden van plezier hebben. Ze mogen niet twijfelen of een reisje als dit wel leuk is. Ze mogen geen buikpijn hebben van angst en al helemaal niet afzien van voorpret. Voorpret is leuk! In de klas, met elkaar, als broertjes onder elkaar, met papa en na schooltijd met vrienden. Voorpret is niet leuk met mij. Voorpret met mama is verboden. Filmpjes van de achtbanen op het park bekijken is prima, de route uitstippelen is ok en bedenken met wie je rond gaat lopen is normaal. Al deze dingen zijn in orde, maar deel ze niet met mij! Natuurlijk voelen ze mijn angst en nemen ze er iets van mee, de opvoeding die ze krijgen is niet zoals ik het wil. Deze moeder geeft ze iets mee, dat ze niet wil. Ik moet ervan af, voor mijn kinderen, dit mag geen generatie langer meer duren. 



ja-maar-e1423595713266-750x410

Voor wie denkt, dat ik gek ben of wie denkt dat ik mijn gedachten moet ombuigen: jullie hebben gelijk! Gelukkig ben ik zo slim dat ik weet dat mijn gedachten fout zijn. In plaats van beren op de weg zien, moet ik ze omarmen. Hopen dat mijn kinderen een leuke dag hebben is een gezonde gedachte. Denken aan wat mis kan gaan is een foute gedachte. Met klotsende oksels rondlopen de hele dag is onnodig, het brengt mij nergens. Ik lach om mijn eigen gedachtes en ideeën als ik met mijn vader bel om het uit te leggen. Het is een hilarisch verhaal waarin zelfs de grote Lego blokken bij het speelpaleis binnen een bedreiging vormen. Ik lach mijn angst weg als ik vertel wat er volgens mijn hoofd allemaal kan gebeuren. 

Ik baal als ik denk aan de moeder die het over haar wagenzieke kind heeft. “Ach ze heeft een zak bij zich en ze voelt het aankomen”, roept de moeder van het kind dat net naast mijn kleintje is geplaatst, nonchalant. Handig, als je eindelijk door je “antiwagenziekte bandjes”,  je plek voorin de bus en het aangeleerde gedrag om vooral naar buiten te kijken, eindelijk eens niet spuugt. Ideaal je naast een spugend kind zit, waardoor je alsnog de boel onder spuugt. Gelukkig niet teveel snoep mee, zou een fijne gedachte zijn, maar helaas weet ik weer tien slechte gedachten op te roepen, die ervoor in de plaats komen. Gedachten die al in de wachtrij stonden, ze zijn blij dat ze mee mogen doen. De meeste zijn irreëel, maar vertel dat maar eens aan mijn lichaam! 

“Alles komt goed” 

Als een mantra bedenk ik: ‘ik heb vertrouwen in mijn kinderen, ze lopen niet in zeven sloten tegelijk” (nee maar eentje is al teveel!!!), ” ik heb vertrouwen in de school”, “mijn vertrouwen in de parken is groot” (NOT!) en “alles komt goed” (ja dat weet ik vanavond om 19.00 uur pas zeker en dan nog….vorig jaar was de oudste de dag na de reis hondsberoerd, teveel achtbanen, met als gevolg: de hele dag draaierig en spugen…alsnog)

Ik neem ze mee naar een andere planeet !

Ik ga vandaag maar eens ons huis opruimen. Nee, ik ga eerst de vaatwasser uitpakken, wacht ik ga in de tuin werken, dat brengt je tot rust. Of ik ga eerst boven even dweilen of ….Wacht ik eet eerst even wat, of ik ga…wacht ik ….even tv kijken, ter afleiding. Ik ga het liefst nu nog verhuizen naar een andere planeet, een planeet waar geen schoolreisjes zijn of … waar helemaal geen kinderen zijn, een ander leven, waar ik wel kinderen heb maar alleen de liefde voor ze voel en niet de grote druk die verantwoording heet. De zorgen om ze is te groot, ik wil dat het goed met ze gaat, of wacht ik neem ze mee naar….Help ik maak mij inmiddels zelfs zorgen over alle kinderen, van de hele school van groep 1 tot en met 7. Ja, laat ik de zorgen van de hele wereld op mijn schouders nemen, dat is een goed idee! 

Volgens mij ga ik niets meer doen vandaag en gewoon wachten tot de bus er weer is. Ik verheug mij nu al op het verstoppen dat ze onvermijdelijk doen! Yes, even denken dat ze werkelijk een lege bus hebben gestuurd en dat alle kinderen weer boven komen, behalve die van mij. Wat een leuk grapje is dat toch ieder jaar, ik heb er zin in! 

Ik moet gaan werken, ik ben teveel thuis, dan heb ik afleiding. Yeah right, net alsof een baas iets aan mij heeft op een dag als deze. Bovendien heb ik het overal, de verantwoording die kids hebben met zich meebrengt, weet je nog? 

Help! heeft iemand een kalmeringstablet? Ik weet het …ik moet in therapie. 

8